To jak przejdziemy przez zmianę zależy od wielu czynników m.in. od rodzaju zmiany, naszego doświadczenia w przechodzeniu przez zmiany, osobistych umiejętności i postaw a także od wpływu otoczenia. To, co jest istotne w przechodzeniu przez zmianę, to aby nie działać instynktownie, lecz świadomie. Chociaż każdy człowiek indywidualnie przeżywa każdą zmianę, istnieją pewne prawidłowości wspólne dla wszystkich ludzi, które mogą być wykorzystane do bardziej efektywnego przechodzenia przez ten proces.

Pierwszą z nich jest reorientacja z przeszłości ku przyszłości. Każda zmiana wymaga uwolnienia się od wewnętrznego przywiązania do przeszłości i ukierunkowania na to, co chcemy robić inaczej w przyszłości. Jeśli w otoczeniu następuje zmiana, musimy zmienić się i my. Prawdopodobnie naszą pierwszą reakcją będzie poczucie zagrożenia. Możemy odczuwać pokusę trzymania się przeszłości, tego, z czym było nam wygodnie. Dopiero wtedy, gdy uwolnimy się od przeszłości, możemy zacząć pracę nad przystosowaniem się do nowej sytuacji.

Drugą prawidłowością jest reorientacja z samego siebie ku otoczeniu, czyli reorientacja z wewnętrznej koncentracji na samym sobie ku zewnętrznej koncentracji na otoczeniu. Zanim pojawiła się konieczność zmiany, prawdopodobnie skoncentrowaliśmy się na pracy. Nasza uwaga była skierowana na zewnątrz: na organizację i wykonywanie swojej pracy. Z chwilą ogłoszenia zmiany, uwagę przenosimy na siebie. Pierwszym pytaniem, jakie każdy zadaje w sytuacji zmiany to: "Co mnie spotka?". Dopóki nie będziemy mieli wyobrażenia o tym, jak zmiana wpłynie na naszą sytuację, niełatwo będzie nam skoncentrować się na potrzebach organizacji i na otoczeniu zewnętrznym. Reorientacja uwagi zajmuje pewien czas. Wyzwanie, przed jakim stajemy, chcąc panować nad zmianą, to zrozumienie, kiedy i jak przebiega owa reorientacja - tak byśmy w przyszłości mogli dokonywać jej szybciej i z mniejszym wysiłkiem.

Kolejną prawidłowością w indywidualnym podejściu i radzeniu sobie ze zmianą jest sposób reakcji i nastawienia do zmian w kontekście reakcji psychologicznej, czyli tzw. krzywa zmiany lub psychologia osobistej zmiany. Okazuje się, że dla większości osób reakcja na zmianę jest bardzo podobna.

Zmiana nie zachodzi prostoliniowo, lecz w czterech następujących po sobie etapach. Znajomość tych faz i postępowanie w zmianie adekwatnie do punktu na krzywej zmiany może radykalnie zwiększyć efektywność przebycia zmiany.